Ένα ατόφιο ψήγμα αθωότητας, χαρακτηριστικό της δεκαετίας του ’80, το Dirty Dancing, που έχει καταγραφεί ανεξίτηλα στην… αιωνιότητα του σελιλόιντ, αποτελεί κινηματογραφικό φαινόμενο, καθώς διατηρεί μέχρι σήμερα το εκτόπισμά του ακέραιο, αφού καμιά μεταγενέστερη απόπειρα αναβίωσής του –και ήταν πολλές– δεν κατάφερε να το επισκιάσει.
Το outsider που έκανε την αμερικάνικη πρεμιέρα του στις 21 Αυγούστου του 1987 (και στις 20 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς στην Ελλάδα) έκλεισε αισίως φέτος 30 χρόνια ζωής και παραμένει αξεπέραστο, έχοντας εξ’ αρχής διαγράψει μια άνευ προηγουμένου επιτυχημένη πορεία που δεν την περίμενε κανείς –ούτε οι ίδιοι οι δημιουργοί του!
Υπόθεση; Δεν είχε. Αναγνωρίσιμους πρωταγωνιστές; Δεν είχε. Soundtrack; Δεν είχε. Προϋπολογσμό αξιώσεων; Δεν είχε. Με δυο λόγια, αυτή η ταινία γυρίστηκε από το τίποτα, όλα τα odds ήταν εναντίον της και τελικά ανέτρεψε τα δυσοίωνα προγνωστικά, φθάνοντας ταυτόχρονα στις υψηλότερες θέσεις του box office και των Όσκαρ.
Πριν καταλήξουμε στο τι είχε τελικά αυτή η ταινία –γιατί κάτι είχε, για να παραμείνει μία και μοναδική– ας δούμε τι δεν είχε από την αρχή.
Το σενάριο που έγραψε η Eleanor Bergstein ουσιαστικά διαμορφώθηκε την ώρα που συζητιόταν με τους παραγωγούς η προοπτική να γυριστεί η ταινία. Εκ του αποτελέσματος καταλαβαίνει όλη η τάξη ότι δεν επρόκειτο για τίποτα ιδιαίτερο: αγόρι αγαπάει κορίτσι, βασικά. Το κορίτσι είναι άγουρο, βαριεστημένο, σε μια εβραϊκή κατασκήνωση όπου το έχουν τραβολογήσει οι γονείς του κι εκεί γνωρίζεται κι ερωτεύεται με το δάσκαλό του στο χορό.
Τίποτα που να μην έχουμε ξαναδεί, κάτι ωστόσο, που είναι βγαλμένο μέσα από τη ζωή της ίδιας της σεναριογράφου. Σε μια συνέντευξη που έδωσε το Δεκέμβριο του 2008 η Eleanor Bergstein αποκάλυψε, ότι οι χαρακτήρες της Baby και του Johnny γεννήθηκαν μέσα από τα προσωπικά της βιώματα. Η ίδια κατάγεται από εβραϊκή οικογένεια, η οποία είχε επισκεφθεί, μάλιστα, τα ορεινά θέρετρα Catskills κατά τη δεκαετία του ’60, ο μπαμπάς της ήταν γιατρός και το χαϊδευτικό της όνομα μέχρι τα 22 της χρόνια ήταν Baby. Η ίδια επίσης, όπως ακριβώς και ο Johnny, ήταν εξαιρετική χορεύτρια και είχε εκπαιδευτεί στα διάφορα πάρτι που γίνονταν εκείνη την εποχή στα σπίτια.
Οι πρωταγωνιστές, Patrick Swayze και Jennifer Grey ήταν… παγκοσμίως άγνωστοι πριν γυριστεί η ταινία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν τα πήγαιναν και καθόλου καλά μεταξύ τους! Είχε προηγηθεί η συνεργασία τους στο φιλμ Red Dawn (1984) και είχαν προηγούμενα. Ο Patrick Swayze αναγκάστηκε να καταβάλει προσωπικές προσπάθειες για να πείσει τη Grey να δώσουν στους εαυτούς τους μια δεύτερη ευκαιρία, ενώ ο ιδιοφυής σκηνοθέτης Emile Ardolino “έγραφε” ακόμα κι όταν δεν έκαναν κανονικό γύρισμα, με αποτέλεσμα να κρατήσει κάποιες αυθόρμητες σκηνές που δεν ήταν προγραμματισμένες, αλλά έβγαιναν φυσικά ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Μια από αυτές, για παράδειγμα, ήταν η σκηνή όπου μπουσουλάνε ο ένας προς την κατεύθυνση του άλλου. Μετά την προβολή του Dirty Dancing ο Patrick Swayze καθιερώθηκε ως σταρ πρώτου μεγέθους και ενίσχυσε τη δημοφιλία του με τον μεταγενέστερο «Αόρατο Εραστή» (Ghost, 1990). Ένα χρόνο αργότερα, αναδείχθηκε ως «ο πιο σέξι εν ζωή άντρας».
Δυστυχώς δεν συνέβη το ίδιο και με τη συμπρωταγωνίστριά του Jennifer Grey, η οποία δεν κατάφερε να κάνει σημαντική καριέρα μετά από αυτή την εξαιρετικά επιτυχημένη κοινή κινηματογραφική τους εμφάνιση. Γι’ αυτό όμως, δεν έφταιγε το Dirty Dancing. Σε μια σκηνή της ταινίας η Grey κρατάει ένα καρπούζι, το οποίο θα μπορούσε να συμβολίζει ότι η ίδια ως ηθοποιός ήταν μάλλον… αγγούρι. Η χημεία της, ωστόσο, με τον Patrick Swayze υπήρξε αδιαμφισβήτητη και κυρίως πάνω σε αυτήν βασίστηκε η επιτυχία τους. Βοήθησε, βέβαια, και το φυζίκ της παρ’ όλο που ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερη από το ρόλο που υποδυόταν –η Grey ήταν τότε 27 ετών, ενώ η Baby υποτίθεται ότι έπρεπε να είναι 17.
Το soundtrack της ταινίας, ένα από τα πιο επιτυχημένα όλων των εποχών, ουσιαστικά δεν υπήρχε και δημιουργήθηκε άρπα-κόλλα στην πορεία…! Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το “She’s Like The Wind” που έγραψαν από κοινού οι Patrick Swayze και Stacy Widelitz και το ερμήνευσε ο Swayze, προστέθηκε εμβόλιμα την τελευταία στιγμή. Παρ’ όλα αυτά, το soundtrack του Dirty Dancing πούλησε 11 εκατομμύρια αντίτυπα και βρέθηκε στην 1η θέση του Billboard chart –για περισσότερους από τέσσερις μήνες– εκθρονίζοντας καλλιτέχνες όπως ο Michael Jackson και ο Bruce Springsteen. Όσο για το εμβληματικό τραγούδι “(I’ve Had) The Time of My Life”, αυτό τιμήθηκε με Όσκαρ και ψηφίστηκε στην 86η θέση στη λίστα του Αμερικανικού Κινηματογραφικού Ινστιτούτου με τα 100 καλύτερα τραγούδια των 100 τελευταίων ετών.
Ο προϋπολογισμός της ταινίας ήταν μόλις 6 εκατομμύρια δολάρια και το παγκόσμιο box office της κατέγραψε κέρδη ύψους 214 εκατομμυρίων δολαρίων. Η επιτυχία της υπήρξε άνευ προηγουμένου, αφού δεν ήταν παρά μια ταινία του καλοκαιριού –οι ταινίες αξιώσεων είθισται να βγαίνουν τους χειμερινούς μήνες– και δη της τελευταίας στιγμής: Για να προλάβουν τον Αύγουστο, έκαναν μόνος δυο εβδομάδες πρόβες και γύρισαν την ταινία μέσα σε μόλις 44 μέρες!
«Όταν κάναμε αυτή την μικρή ταινιούλα, νομίζαμε ότι δεν θα τη δει κανένας», είχε πει η Grey το 2009 με αφορμή το θάνατο (14 Σεπτεμβρίου) του Patrick Swayze και τις μνήμες της από τη συνεργασία τους.
Τελικά την είδε πάρα πολύς κόσμος και καμιά μετέπειτα προσπάθεια αναβίωσης δεν κατάφερε να την επισκιάσει. Πρόσφατα το αμερικανικό κανάλι ABC έκανε μια αποτυχημένη τηλεοπτική απόπειρα που καταδικάστηκε συλλήβδην στα social media από τους fan του αυθεντικού Dirty Dancing, ενώ είχε προηγηθεί μια τηλεοπτική σειρά το 1988, το Dirty Dancing: Havana Nights το 2004 και το Capoeira Nights το 2010, που κατέληξαν ως… μη γενόμενα.
Αντίστοιχη της εισπρακτικής επιτυχίας της ταινίας ήταν και η τουριστική καριέρα των δυο θερέτρων όπου έγιναν τα γυρίσματα, του Lake Lure και του Mountain Lake Lodge, τα οποία, αν και στην ταινία εμφανίζονται ως ένα μέρος, στην πραγματικότητα απέχουν 150 χιλιόμετρα μεταξύ τους. Παρά τους αρχικούς δισταγμούς των τουριστικών υπευθύνων να εμπλακούν στην ταινία, τελικά και τα δύο θέρετρα είδαν σημαντική αύξηση πωλήσεων στα πακέτα διακοπών τους μετά την έξοδο του Dirty Dancing στις αίθουσες. Ακόμα και σήμερα, είναι ιδιαίτερα δημοφιλή τα πακέτα “Dirty Dancing Weekend” στις συγκεκριμένες περιοχές.
30 χρόνια μετά, το Dirty Dancing διατηρεί την αίγλη του και «Κανένας δεν βάζει τη Baby στη γωνία!». Ίσως γιατί φέρει αναλλοίωτο ένα χαμένο κομμάτι αθωότητας από την ανεπιτήδευτη νιότη (μας) των ‘80s. Είναι ταυτόχρονα σέξι και αγνό, λαμπερό –με glitter– και απλοϊκό, μελωδικό, χορευτικό, ερωτικό, τρυφερό, ρομαντικό, κοριτσίστικο. Είναι το φιλμ με το οποίο we all had the time of our lives… Τότε, τώρα και για πάντα.
5 πράγματα που ίσως να μην ήξερες για το Dirty Dancing
-
- Η σκηνή της λίμνης δεν έχει καθόλου κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, διότι, εξαιτίας της πολύ χαμηλής θερμοκρασίας, τα χείλη τους είχαν γίνει… μπλε. «Ήταν το πιο δύσκολο γύρισμα της ζωής μου», είχε δηλώσει σχετικά ο Patrick Swayze. « Ήταν τρομακτικό. Πάθαμε όλοι υποθερμία. Φανταστείτε ότι με 4 βαθμούς εκτός νερού, μέσα στο νερό τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Ειδικά όταν γυρίζεις απανωτές λήψεις, ξανά και ξανά. Η Jennifer (Gray) ήταν μία πολύ λεπτή κοπέλα, αλλά όταν σηκώνεις κάποιον μέσα στο παγωμένο νερό, μετά από λίγο νομίζεις ότι σηκώνεις μισό τόνο. Όταν τελειώσαμε το γύρισμα εκείνη τη μέρα, τα χέρια μου είχαν “κοπεί”. Δεν τα αισθανόμουν…».
- Ο Patrick Swayze απέρριψε μια οικονομική πρόταση ύψους 6 εκατομμυρίων δολαρίων για να επαναλάβει το ρόλο του Johnny Castle σε ένα sequel, διότι δεν πίστευε ότι θα έχει επιτυχία. Ο ίδιος ωστόσο, εμφανίστηκε στο ρόλο ενός δασκάλου χορού στο Dirty Dancing: Havana Nights το 2004.
- Η ερωτική σκηνή υπό τους ήχους του “Cry To Me” ψηφίστηκε ως μια από τις πιο σέξι κινηματογραφικές σκηνές στην ιστορία του σινεμά.
- Η ατάκα «Κανένας δεν βάζει τη Baby στην γωνία!» ψηφίστηκε στην 98η θέση τις λίστας του Αμερικανικού Κινηματογραφικού Ινστιτούτου με τις 100 καλύτερες κινηματογραφικές ατάκες.
- Το ρόλο της Baby είχαν διεκδικήσει μέσω οντισιόν η Sharon Stone και η Sarah Jessica Parker, ενώ αντίστοιχα για το ρόλο του Johnny Castle είχε περάσει από οντισιόν και ο Billy Zane.
